مرغي از اقصاي ظلمت پر گرفت

شب , چرائي گفت و خواب از سر گرفت .
مرغ , وائي کرد , پر بگشود و بست
راه شب نشناخت در ظلمت نشست .

 من همان مرغم , به ظلمت باژگون
 نغمه اش واي , آبخوردش جوي خون .
دانه اش در دام تزوير فلک
 لانه بر گهواره ي  جنبان ِ شک .

 لانه مي جنبد وز او ارکان مرغ
 ژيغ ژيغ اش مي خراشد جان ِ مرغ .

 « اي خدا ! گر شک نبودي در ميان
 کي چنين تاريک بود اين خاک دان ؟
گرنه تن زندان ترديد آمدي
 شب پر از فانوس ِ خورشيد آمدي .»

 من همان مرغم که واي آواز او
 سوز مأيوسان همه از ساز او
او ز شب در واي و شب دلشاد از اوست
شب , خوش از مرغي که در فرياد اوست
 گاه بالي  مي زند در قعر ِ آن
 گاه وائي مي کشد از سوز جان .

خود اگر شب سرخوش از وايش نبود
 لاجرم اين بند بر پايش نبود .
واي گر تابد به زندانبان  ريش
 آفتاب عشقي از محبوس ِ  خويش !

 من همان مرغم , نه افزونم نه کم .
قايقي سرکشته بر درياي غم :
گر اميدم پيش راند يک نفس
 روح دريايم کشاند باز پس .

 گر اميدم وانهد با خويش تن
 مدفن درياي بي پايان و , من !

 ور نه خود بازم نهد درياي پير
گو بيا , اميد ! پاروئي بگير !

 خود نه از اميد رستم ني ز غم  ,
 وين ميان خوش دست و پائي مي زنم .

 من همان مرغ که پر بگشود و بست
 ره ز شب نشناخت , در ظلمت نشست .
نه غم جان است و نه پرواي نام

 مي زند وائي به ظلمت , والسلام . 


آهنگ مورد علاقه من، بشنوید ...