وادي عرفان:

طلب، عشق، معرفت، استغناء، توحيد، حيرت، فنا

گفت ما را هفت وادي در ره است	چون گذشتي هفت وادي، درگه است
وا نيامد در جهان زين راه كس	نــيست از فـرسنگ آن‌ آگـاه كـس
چون نيامد باز كس زين راه دور	چـون دهندت آگـهي اي نـاصبور
چون شدند آنجايكه گم سر بسر	كـي خبـر بـازت دهد از بي‌خبـر
هست وادي طلـب آغـاز كار	وادي عشق است از آن پس،بي‌كنار
پس سيم واديست آن معرفت	پـس چهـارم وادي استغني صفت
هست پنجم وادي توحيد پاك	پس ششم وادي حيرت صعب‌ناك
هفتمين، وادي فقرست و فنا	بـعد از ايـن روي روش نبود ترا
در كشش افتي، روش گم گرددت	گـر بـود يك قطره قلزم گرددت شيخ فريالدين محمد عطار نيشابور

پ/ن: ميتونيد 7 وادي عرفان رو تو وبلاگ بنده" حافظ خلوت نشين" بخونيد.

دیگران چگونه شکر میکنند و من چطور

سعدی گوید: پارسایی را دیدم بر کنار دریا که زخم پلنگ داشت و به هیچ دارو به نمی شد. مدتها در آن رنجور بود و شکر خدای عزوجل ، علی الدوام گفتی . پرسیدندش که شکر چه می گویی؟ گفت : شکر آن که به مصیبتی گرفتارم نه به معصیتی.

(منبع)

نوای ماندگار استاد

نوا (مرکب خوانی)

                          

گروه عارف

محمد فیروزی: بربط

جمشید عندلیبی: نی

اردشیر کامکار: کمانچه.قیچک

ار‌ژنگ کامکار: تنبک

بیژن کامکار: دف

منصور سینکی: تار.بم تار

پرویز مشکاتیان: سنتور

همنواز آواز: محمد موسوی

                                                                                    A   

۱          بگــــذار تــــا مـــــقابل روی تــو بگــذریم 

                                                  دزدیــده در شـــمایل خـوب تو بنگریم           درآمد نوا

۲          شوق است در جدایی و جوراست در  نظر

                                                  هم جور به که طاقت شـوقت نیاوریم            گردانیه

۶          روی ار به روی ما نکنی حکم از آن توست    

                                                   بازآ که روی در قدمــانت بگسـتریم           عشاق قرچه 

۴.الف     ما را سری است با تو که گر خلق روزگار                                       ۴ الف: گَوِشت

۴.ب                                        دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم          ۴ب:بیات راجع    

۵٬۳      گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق من                                                ۳.نیشابورک نغمه 

                                               از خــاک بیشتر نه که از خاک کـمتریم          ۵.بیات راجع

۷          ما با توایم و با تو نه​ایم نیست بوالعجب

                                               در حلقه​ایم با تــو و چون حلقه بر دریم           رضوی

۸         نه بوی مهر می​شنویم از تو ای عجب

                                                 نه روی آن که مهر دگر کس بپروریم           رضوی

۹         از دشمنان برند شکایت به دوستان

                                            چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم          شهناز

۱۰       ما خود نمی​رویم دوان در قفای کس  

                                             آن مــــی​بــرد که مـا به کمـند وی انــدریم          شهناز

۱۱       سعدی تو کیستی که در این حلقه کمند

                                             چـــــنـدان فــتاده​انــــد که مــا صید لاغریم         فرود در شور

                                                                                            { سعدی-دیوان اشعار-غزلیات} 

                                                                                                                                           

                                                            B

۱          مـــا گـدایـــان خــیل سلطانیم                  شــــهربنـد هــوای جــانانیم        نهفت

۲          بــــنده را نـــام خویشتن نبود                 هـر چه ما را لقب دهند آنیم        نهفت

۳          گــر بــرانــند و گـر ببخشایند                  ره بـــه جــای دگر نمی​دانیم        نهفت               

۴          چـون دلارام مــی​زند شمشیر                 ســر ببازیم و رخ نگردانیم        نهفت

۵          دوستان در هوای صحبت یار                 زر فشانند و ما سر افشانیم       نهفت

ــ           مر خــداوند عـقل و دانش را                 عـیب ما گو مکن که نادانیم       ـــــــ 

۶          هــر گلی نو که در جهان آید                  ما به عشقش هزار دستانیم     نهفت

۷          تنگ چشمان نظر به میوه کنند               مــا تمـــاشا کـــــنان بستانیم     نهفت

۸          تو به سیمای شخص می نگری              مــا در آثـــار صنــع حیرانیم     نهفت

۹          هر چه گفتیم جز حکایت دوست              همه عــــالم به هیچ نستانیم      درآمد ابوعطا

۱۰        ســـعـدیا بــی حضور صحبت یار             همــه عـالم بـه هیچ نستاتیم       درآمد ابوعطا

                                                                      { سعدی-دیوان اشعار-غزلیات}

 

۱.الف       غم زمانه خورم یا فراق یار کشم                                          ۱.الف:درآمدی بر بیات ترک 

۱.ب                                         به طاقتی که ندارم کدام کار کشم        ۱.ب:قطار

۳          نه قوتی که توانم کناره جستن از او

                                        نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم         قطار

۲          نه دست صبر که در آستین عقل برم

                                        نـــه پــای عـقـل که در دامن قرار کشم        قطار

ـــ         ز دوستان به جفا گشت مردی نیست

                                        جــفای دوست زنم گرنه مـــردوار کشم        ـــــــ

۴         چو می توان به صبوری کشید جور عدو

                                        چـــرا صـبور نـــباشم که جور یار کشم        جامه دران

۵         شراب خورده ی ساقی ز جام صافی وصل

                                        ضـرورت اســت که  درد سر خمار کشم       رهاب

۶         گلی چو روی تو گر در چمن به دست آید

                                        کـــمین دیــده سعـــدیش پیش پـــای کشم       رهاب ورود به سه گاه

                                                                                           { سعدی-دیوان اشعار-غزلیات}

۷         الـــهی !آتـــش عشقـم به جان زن          شرر زآن شعله ام بر استخوان زن       درآمد بر سه گاه

۸         چو شمعم بر فروز از آتش عشق           در آن آتـــش دلــم  پــروانه سان زن      اشاره به مویه

۹         هـــزاران غــم به دل اندوته دیرم           بــــه  ســـینه آتـــشی افــروته دیــرم       مویه

۱۰       به یـــک آه ســحر گاه از دل تنگ           هـــزاران مـــدعی را ســـوته دیــرم       زابل فرود به نوا

                                                                                 {بابا طاهر-دیوان اشعار-دو بیتی ها}

(منبع)

گر اميدم پيش راند يک نفس // روح دريايم کشاند باز پس

مرغي از اقصاي ظلمت پر گرفت

شب , چرائي گفت و خواب از سر گرفت .
مرغ , وائي کرد , پر بگشود و بست
راه شب نشناخت در ظلمت نشست .

 من همان مرغم , به ظلمت باژگون
 نغمه اش واي , آبخوردش جوي خون .
دانه اش در دام تزوير فلک
 لانه بر گهواره ي  جنبان ِ شک .

 لانه مي جنبد وز او ارکان مرغ
 ژيغ ژيغ اش مي خراشد جان ِ مرغ .

 « اي خدا ! گر شک نبودي در ميان
 کي چنين تاريک بود اين خاک دان ؟
گرنه تن زندان ترديد آمدي
 شب پر از فانوس ِ خورشيد آمدي .»

 من همان مرغم که واي آواز او
 سوز مأيوسان همه از ساز او
او ز شب در واي و شب دلشاد از اوست
شب , خوش از مرغي که در فرياد اوست
 گاه بالي  مي زند در قعر ِ آن
 گاه وائي مي کشد از سوز جان .

خود اگر شب سرخوش از وايش نبود
 لاجرم اين بند بر پايش نبود .
واي گر تابد به زندانبان  ريش
 آفتاب عشقي از محبوس ِ  خويش !

 من همان مرغم , نه افزونم نه کم .
قايقي سرکشته بر درياي غم :
گر اميدم پيش راند يک نفس
 روح دريايم کشاند باز پس .

 گر اميدم وانهد با خويش تن
 مدفن درياي بي پايان و , من !

 ور نه خود بازم نهد درياي پير
گو بيا , اميد ! پاروئي بگير !

 خود نه از اميد رستم ني ز غم  ,
 وين ميان خوش دست و پائي مي زنم .

 من همان مرغ که پر بگشود و بست
 ره ز شب نشناخت , در ظلمت نشست .
نه غم جان است و نه پرواي نام

 مي زند وائي به ظلمت , والسلام . 

آهنگ مورد علاقه من، بشنوید ...

قلمرو میهن

بنظرتان قلمرو  میهن در چه چیز است و آیا با آمدن اسلام به ایران این قلمرو افزایش یافت و یا کاهش ؟

بیداد

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش

بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش

ای دل اندر بند زلفش از پریشانی منال

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار

کار ملک است آنچه تدبیر و تأمل بایدش

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست

راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش

با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام

هرکه روی یاسمین و جعد سنبل بایدش

نازها زان نرگس مستانه اش باید کشید

این دل شوریده تا آن جعد وکاکل بایدش

ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند

دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش

کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود

عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش

(منبع)

دلم رميده شد و غافلم من درويش

كه آن شكاري سرگشته را چه آمد پيش

چو بيد بر سر ايمان خويش مي لرزم

كه دل به دست كمان ابرويست كافر كيش

خيال حوصله بحر مي پزد هيهات

چهاست در سر اين قطره محال انديش

بنازم آن مژه شوخ عافيت كش را

كه موج مي زندش آب نوش بر سر نيش

ز آستين طبيبان هزار خون بچكد

گرم به تجربه دستي نهند بر دل ريش

به كوي ميكده گريان و سر فكنده روم

چرا كه شرم همي آيدم از حاصل خويش

نه عمر خضر بماند نه ملك اسكندر

نزاع بر سر دنيي دون مكن درويش

بدان كمر نرسد دست هرگدا حافظ

خزانه اي به كف آور زگنج قارون بيش

(منبع)

من غلام قمرم غير قمر هيچ مگو

من غلام قمرم غير قمر هيچ مگو

پيش من جز سخن شمع و شکر هيچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو

ور از اين بي?خبري رنج مبر هيچ مگو

دوش ديوانه شدم عشق مرا ديد و بگفت

آمدم نعره مزن جامه مدر هيچ مگو

گفتم اي عشق من از چيز دگر ميترسم

گفت آن چيز دگر نيست دگر هيچ مگو

من به گوش تو سخنهاي نهان خواهم گفت

سر بجنبان که بلي جز که به سر هيچ مگو

گفتم اين روي فرشته ست عجب يا بشر است

گفت اين غير فرشته ست و بشر هيچ مگو

گفتم اين چيست بگو زير و زبر خواهم شد

گفت ميباش چنين زير و زبر هيچ مگو

اي نشسته تو در اين خانه پرنقش و خيال

خيز از اين خانه برو رخت ببر هيچ مگو

پ.ن : حتما گوش بدید.

با کیفیت بالا   /  با کیفیت پایین

من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم!!

يار و همسر نگرفتم كه گرو بود سرم

تو شدى مادر و من با همه پيرى پسرم

تو جگرگوشه هم ازشير بريدى و هنوز

من بيچاره همان عاشق خونين‏جگرم

من كه با عشق نراندم به جوانى هوسى

هوس عشق و جوانى است به پيرانه سرم

پدرت گوهر خود را به زر و سيم فروخت

پدر عشق بسوزد كه درآمد پدرم

عشق و آزادگى و حسن و جوانى و هنر

عجبا هيچ نيرزيد كه بى‏سيم و زرم

هنرم كاش گرهبند زر و سيم بود

كه به بازار توكارى نگشود از هنرم

سيزده را همه عالم بدر امروز از شهر

من خود آن سيزدهم كز همه عالم بدرم

تا به ديوار و درش تازه كنم عهد قديم

گاهى از كوچه‏ى معشوقه‏ى خود مى‏گذرم

تو از آن دگرى، رو كه مرا ياد تو بس

خود تو دانى كه من از كان جهانى دگرم

از شكار دگران چشم و دلى دارم سير

شيرم و جوى شغالان نبود آبخورم

خون دل موج زند در جگرم چون ياقوت

شهريارا! چه‏كنم لعلم و والا گوهرم

استاد محمد حسین بهجت تبریزی(شهریار)

 

در این لینک(ناگفته هایی از استاد شهریار) ماجرای سرودن این شعر رو بخونید و به عشق ناکام استاد پی ببرید...........

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ/ن:به روزم در حافظ خلوت نشين

 

در عصر قاطعيت ترديد

ما

در عصر احتمال بسر ميبريم
در عصر شک و شايد
در عصر پيش بيني وضع هوا
از هر طرف که باد بيايد

در عصر قاطعيت ترديد
عصر جديد
عصري که هيچ اصلي
جز اصل احتمال، يقيني نيست

اما من
بي نام تو
       حتي
          يک لحظه احتمال ندارم
چشمان تو
عين اليقين من
قطعيت نگاه تو
                   دين منست
من از تو ناگزيرم
من
بي نام ناگزير تو می‌ميرم

قيصر امين‌پور

زمین ایمان آورد و جهان سبز شد...

 

زمین سردش بود، زیرا ایمانش را از دست داده بود ؛ نه دانه‌ای از دلش سر در می‌آورد و نه پرنده‌ای روی شانه‌هایش آواز می‌خواند. قلبش از ناامیدی یخ زده بود و دست‌هایش در انجماد تردید مانده بود. خدا به زمین گفت: عزیزم ایمان بیاور تا دوباره گرم شوی. اما زمین شک کرده بود، به آفتاب شک کرده بود، به درخت شک کرده بود، به پرنده شک کرده بود.

خدا گفت: به یاد می‌آوری ایمان سال پیشت چگونه به پختگی رسید؟ تو داغ پر شور بودی و تابستان شد، و شور و شوقت به بار نشست و کم‌کم از آن شوق و بلوغ به معرفت رسیدی، نام آن معرفت را پاییز گذاشتیم. اما…

من به تو گفتم که از پس هر معرفتی، معرفت دیگری است، و پرسیدمت که آیا می‌خواهی تا ابد به این معرفت بسنده کنی؟

تو اما بی‌قرار معرفتی دیگر بودی. و آنگاه به یادت آوردم که هر معرفت دیگر در پی هزار رنج دیگر است. و تو برای معرفتی نو به ایمانی نو محتاجی. اما میان معرفت نو و ایمان نو، فاصله‌ای تلخ و سرد است که نامش زمستان است. فاصله‌ای که در آن باید خلوت و تامل و تدبیر را به تجربه بنشینی، صبوری و سکوت و سنگینی را. و تو پذیرفتی.

اما حال وقت آن است که از زمستان خود به در آیی و دوباره ایمان بیاوری و آنچه را از زمستان آموختی در ایمان تازه‌ات به کار بری. زیرا که ماندن در این سکوت و سنگینی رسم ایمان نیست، ایمان شکفتگی و شور و شادمانی است. ایمان زندگی است.

پس ایمان بیاور، ای زمین عزیز !

و زمین ایمان آورد و جهان گرم شد. زمین ایمان آورد و جهان سبز شد.

زمین ایمان آورد و جهان به شور و شکفتگی و شادمانی رسید.

نام ایمان تازه زمین، بهار بود.

پ.ن:شاید دیر شده واسه این پست...اما من گفتم سیزده بدر هم در راهه...چه ربطی داشت؟پیدا کنید سبزه فروش را!؟!

پ.ن۲:متن بالایی از خانم عرفان نظرآهاری بود.(محض کپی رایت و از این صبتا گفتم)