سعدی گوید: پارسایی را دیدم بر کنار دریا که زخم پلنگ داشت و به هیچ دارو به نمی شد. مدتها در آن رنجور بود و شکر خدای عزوجل ، علی الدوام گفتی . پرسیدندش که شکر چه می گویی؟ گفت : شکر آن که به مصیبتی گرفتارم نه به معصیتی.


(منبع)