هنگامی که نخستین انوار سپیده دم پدیدار شد، شبان میشها را بسوی خورشید راند و با خود اندیشید : آنها نیازی به تصمیم گرفتن ندارند. شاید به این دلیل است که همواره نزد من می مانند. آنها فقط به آب و علف نیاز دارند و تا زمانی که چوپانشان چراگاههای آندلس را بشناسد، دوست او باقی خواهند ماند. حتی اگر تمام روزها به هم شباهت داشته باشد و همه از ساعات طولانی و کِشدار بین طلوع و غروب ساخته شده باشد، حتی اگر هرگز یک کتاب نخوانند و در مدت زندگی کوتاهشان زبان آدمیان را که از وقایع دهکده های سر راه حکایت میکنند را نفهمند. آنان به آب و غذا راضی هستند و این برایشان کافی است. در عوض سخاوتمندانه پشم خود، همراهی و گاه گوشتشان را به او میدهند.



The day was dawning, and the shepherd urged his sheep in the
direction of the sun. They never have to make any decisions, he
thought. Maybe that's why they always stay close to me.
The only things that concerned the sheep were food and water. As
long as the boy knew how to find the best pastures in Andalusia, they
would be his friends. Yes, their days were all the same, with the
seemingly endless hours between sunrise and dusk; and they had
never read a book in their young lives, and didn't understand when the
boy told them about the sights of the cities. They were cont ent with
just food and water, and, in exchange, they generously gave of their
wool, their company, and - once in a while - their meat.




اندیشید: اگر ناگهان به دیوی بدل شوم و یکایک آنها را بدرم، هنگامی متوجه می شوند که گله رو به نابودی است. چون به من اعتماد دارندو دیگر به غرایز خویش رجوع نمی کنند. و همه اینها به خاطر اینست که من آنها را به چراگاه می برم.



If I became a monster today, and decided to kill them, one by one,
they would become aware only after most of the flock had been
slaughtered, thought the boy. They trust me, and they've forgotten
how to rely on their own instincts, because I lead them to
nourishment.



پائولو کوئلیو

            Coelho, Paulo

کیمایگر

                  The Alchemist