120 درجه چرخش

دید موسی یک شبانی را براه

تو کجایی تا شوم من چاکرت
جامه‌ات شویم شپشهاات کشم
دستکت بوسم بمالم پایکت
ای فدای تو همه بزهای من



این نمط بیهوده می‌گفت آن شبان



گفت با آنکس که ما را آفرید



گفت موسی های بس مدبر شدی
این چه ژاژست این چه کفرست و فشار
گند کفر تو جهان را گنده کرد
چارق و پاتابه لایق مر تراست
گر نبندی زین سخن تو حلق را



گفت ای موسی دهانم دوختی
جامه را بدرید و آهی کرد تفت



وحی آمد سوی موسی از خدا
تو برای وصل کردن آمدی
تا توانی پا منه اندر فراق
هر کسی را سیرتی بنهاده‌ام
در حق او مدح و در حق تو ذم
ما بری از پاک و ناپاکی همه
من نکردم امر تا سودی کنم
ما زبان را ننگریم و قال را
ناظر قلبیم اگر خاشع بود
زانک دل جوهر بود گفتن عرض
چند ازین الفاظ و اضمار و مجاز
آتشی از عشق در جان بر فروز
موسیا آداب‌دانان دیگرند
عاشقان را هر نفس سوزیدنیست
گر خطا گوید ورا خاطی مگو
خون شهیدان را ز آب اولیترست
در درون کعبه رسم قبله نیست
تو ز سرمستان قلاوزی مجو
ملت عشق از همه دینها جداست



بعد از آن در سر موسی حق نهفت
بر دل موسی سخنها ریختند
چند بی‌خود گشت و چند آمد بخود
بعد ازین گر شرح گویم ابلهیست
ور بگویم عقلها را بر کند



چونک موسی این عتاب از حق شنید
عاقبت دریافت او را و بدید
هیچ آدابی و ترتیبی مجو
کفر تو دینست و دینت نور جان
ای معاف یفعل الله ما یشا



گفت ای موسی از آن بگذشته‌ام
من ز سدرهٔ منتهی بگذشته‌ام
تازیانه بر زدی اسپم بگشت
محرم ناسوت ما لاهوت باد
حال من اکنون برون از گفتنست
نقش می‌بینی که در آیینه‌ایست
دم که مرد نایی اندر نای کرد



هان و هان گر حمد گویی گر سپاس
حمد تو نسبت بدان گر بهترست