همیشه "مصلحت" ، روپوش دروغین زیبایی بوده است تا دشمنانِ "حقیقت" ، حقیقت را رو به قبله ذبح کنند که مصلحت ، همیشه مونتاژ دین و دنیا بوده است...«تشیع مصلحت» ، نابودکننده ی «تشیع حقیقت» است؛همچنان که در تاریخ اسلام ، «اسلام حقیقت» ، قربانی«اسلام مصلحت» ، که آغاز نبرد میان مصلحت و حقیقت در "سقیفه" بود و مصلحت پیروز شد . و از همانجا ادامه دارد و همچون خطی که از یک نقطه آغاز می شوند و با زاویه ی یک درجه ای از هم دور می شوند و هرچه می گذرد فاصله بیشتر می شود و بیشتر ، تا فاصله ی حقیقت و مصلحت می شود فاصله ی "ظلم و عدل" ، "امامت و استبداد" ، "جمود و اجتهاد" ، "ذلت و عزت"...یعنی "گذشته و حال" . من که تمام عمر ، شاهد قربانی شدن و پایمال شدن حقیقت ها بوسیله ی انسان های مصلحت پرست بوده ام، در مورد مصلحت عقده پیدا کرده ام و اعتقاد یافته ام که "هیچ چیز غیر از خود حقیقت ، مصلحت نیست" .

دکتر علی شریعتی